In de tropenjaren zitten we toch al. Waarom niet een huisdier toevoegen, dat maakt de jungle alleen maar gezelliger! Toch?!
Afgelopen weekend hoorde ik onze oudste tegen zijn nichtje vertellen dat hij een cavia voor zijn 6e verjaardag gaat vragen. De naam had hij ook al bedacht, Pluisje. Mijn moederhart smolt en daarmee alle mogelijke bezwaren. Zes jaar is immers net oud genoeg? Een huisdier voor je kind kan, met onze begeleiding, heel leerzaam zijn? En zo’n beestje werkt heel ontspannend en stress verlagend. Tenminste, dat had ik ooit ergens gelezen… Of geldt dit enkel voor honden en niet voor de ‘Pluisjes’ van deze wereld?
De man des huizes zag de bui al hangen… “Wie gaat er wekelijks het hok uitmesten?” Zus en ik bedachten hiervoor een ‘Modern Family’ oplossing: een co-ouderschap cavia. De halve week bij ons en de andere helft bij hen. Zo delen we de lusten en de lasten.
Takkie
Geen van de mannen in het gezelschap zwicht voor ons plan. De wandelende tak wordt als beste alternatief genoemd. Nu zijn toevallig takken en stokken favoriet in dit mannenhuis, maar in de context van ‘Pluisje’ wordt dit natuurlijk één grote desillusie.
Als ik mij later op internet inlees, lees ik dat de cavia inderdaad reuze gezellig is, zelden bijt én makkelijk te verzorgen is. Wel heeft hij beslist het gezelschap van andere cavia’s nodig. Twee pluisjes dus!? Een kleuter, een peuter, een baby en twee (co-ouderschap) cavia’s? Hmm, erg Modern Family… daar wordt door manlief zeker een stokje (of in dit geval een wandelende tak) voor gestoken.
